Штрајфните на Нане ...

 Да не починеше Нане пред десет години денеска ке и слвевме 85 роденден. Вообичаено на овој ден се собиравме сите кај Нане оние кои бевме во Скопје и и одевме на торта за да чести за роденденот. Всушност ние и носевме торта и слатки. Таа сакаше многу да се шали и да се смее. Не се сеќавам заради што се насмеја и се загрцна. Одеднаш од носот почна да и тече крв како една река и не преплаши сите. Утредента ни појаснија лекарите дека ако не и истекла крвта преку носот ке доживеела излив на крвта во мозокот што ке било фатално за нејзиниот живот. За да го залечат сето тоа лекарите и напикале завој во носот во синусните канали толку многу завој што Нане врискала од болка. Како и да е по штрајфните на Нане го паметам овој ден.

Пандемија на стравот ...

Од распадот на старата држава Југославија во која сите кои живеевме - како најголема придобивка ја осеќавме слободата на движењето, слободата на одлучувањето како и со кого ке живееме, слободата на избор на професијата, слободата на избор со кого и каде ке живееме - некој не тера на перманентна ПАНДЕМИЈА НА СТРАВ за нашето овоземно опстојување. Ни се наметнуваа разни национализми преку кои се збогатување поединецот а се губеа колективните права на поединецот. Се гаи страв дека еден ден ке нема доволно храна да се прехрани популацијата, дека сме многу и дека мора да се најде начин како да се смалува популацијата на многудетните семејства, кои со своето многудетство демек ке придонесат до таму да еден ден ке нема ресурси за нас рајата и така  сите ке поумреме.

Со овој вирус Ковид 19 всушност се проектира хистерија на страв дека сите ке се испозаразиме и ке испоумреме во тешки маки и страдања. Не тераат сите да носиме маски кои по тумачењето на еднокринолозите всушност придонесуваат да не дишеме слободно и да го вдишуваме сопствениот јаглен моноксид кој го враќаме во плуќата и поради недостаток од кислород организмот произведува хормон кој допринесува да се стресираме и да осеќаме вртоглавица.

Со овој вирус на пандемија на стравот, каде секојдневно се бројат само заразените и мртвите а нашиот нервние систем се храни со тој страв и сите доаѓаме до една психоз на стравот. Каде неприродните процеси и нечовечкиот нашин на живеење преку наметнување на хомосехсуализам кој е само една болест и девијантно однесување на поединецот ни се наметнува она што не е нормално да го прифаќаме како нормално. Преку ситуациите да ги заштитиме старите и болните лицца - старите и болните се затвараат и не им се дозволува никој да ги посетува, дури ни нивните најблиски демек за да не ги зарази со овој толку страшен вирус ковид 19. Сето тоа е отуѓување на човекот од нормалата и стварање на сејачи на страв која прерасна во пандемија на стравот.

Демек новата нормалност се состои од самоизолација и наметнувње на некави вакцини кои се обавезни за сите ако сакаат луѓето да се шетаат неможе да го прават тоа бидејки новата нормалност/ненормалност не ја дозволува слободата на избор како и каде и со кого ке живееме.

Секојднево не стресираат со бројот на новозаразени и со бројот на мртвите за да само тоа ни е во паметот и така стресирани да се самоизолираме во некоја пандемија на општиот страв. Ке испадне дека од година на година бројот на починати лица е се помал а ние само мртвите ги броиме.

Старо купујем, старо купујем ...

1957 година кога како мало дете од две години се доселивме во Скопје во стан близу Универзална - “старо купујем“ беше професија која се одржа до ден денешен. Вака одеше тогаш рекламата - “Старо купујем, старо купујем, ново продајем ,,, поправљам чадори, оштрам ножеви, калаисујем ...“. Нас како деца не плашеа со тоа ако не сте добри ке ве продадеме на старо купујем и бегавме од нив како деца ...

Ништо не е сменето ни денеска - низ населбите се слуша сеуште: “Старо, купујем, старо купујем ...“. Овие луѓе уствари се единствени кои од отпадот кој го имаме по дома го рециклираат ... собираат стари железа и истрошени предмети од домаќинствата и ги даваат во отпадите кои за ситна пара после ги продаваат на железара ако се имаат метал во нив, пластичните флаши ги рециклираат дробејки ги а картоните се преработуваат во комуна - каде од старите картони се прават нови кутии ...

Овие денови го чистам подкровјето каде десетина години се што не ни требаше го носевме на поткровјето .. Дојде време да го чистам и тој простор и искрајно ме спасува старо купјуем, бидејки ако треба самиот да го носам по отпади ми е прескапо, транспортот кошта повеќе од тоа што ке ти дадат во отпад .. тука се и старите алишта од луѓето кои починале ... старо купујем ги собира и таквите партали ... ги прашувам што ке ви се такви стари работи ... ми велат тоа го носиме, немаме пари да купиме нови работи ...

Како е по светот незнам - слушам дека во некои западни земји постојат денови каде на одредени места го носиш крупниот отпад и намештај. Таму стојат работите и луѓе најпрвин одат и се што им треб го носат дома ... Она што ке остане го собира општината и го носи во места каде отпадот се рециклира ...

386

 

Мојот прв компјутер кој го купив последната година пред да се распадне Југославија за потребите  на мојата ново основана фирма Волан Скопје беше еден ваков компјутер модел  386 Интел. Со него во комплет купив и принтер ХП. Во тоа време компјутерот го купив некои 3800 германски марки. За потребите на фирмата на него правев фактури и испратници. На него првпат во фирмата работеше мојата внука која сега е програмер и работи во САД, На него имаше само неколку игри се разбира и тетрис. Мојот син кој беше предшколска возраст играше осем тетрис една игрица со едно човече не ми текнува како се викаше играта.

Овој компјутер го чував до денеска како реликвија но на таван. 

Бидејки дојде ред да го чистам таванот тој денеска заврши во контерјнер.

Методите на Груевски.

Методите на Груевски.
Груевски додека не владееше тие десетина години постави стандарди за влијание над гласачите. Методите на Груевски. Во тие десетина години беше неприкосновен - победуваше во сите избори. Методите воглавном беа огромно влијание врз медиумскиот простор особено во дневните, неделните весници и нарочно во телевизиите со национална фрекфенција. Секако со огромно влијание на социјалните мрежи каде поставуваше ботови. Тивок поткуп преку стмулација во земјоделието и малото и големото стопанство. Претварње на државниот апарат во активен елемент во време на изборни. Заплашување и казни за “несоодветните“ стопански субјекти. Изборната кампања не престануваше во ниеден момент додека владееше. Груевски излегуваше и од фрижидерите кога дома ке ги отворевме. Огромно влијание во судството и неговите одлуки каде пресудите беа режирани и маркетиншки користени. Значително додворување на сиромашните слоеви во време на избори. Правење на списоци како административците да носат свои десетици лица на гласачко место. Сето тоа не се казни во судски одлуки. Заеми и презадолжување - така да ни внуците нема да ги отплатат неразумните трошења во забеганите проекти каде немаме ни за леб а јадеме чоколадо. Истакнување на национализмот во двете средини Македонската во одбрана на името и националните симболи и Амбанскиот национализам во однос на нивните права на јазик и рамномеренприста во општеството.Дури ни специјалното обвинителство не помогна - туку напротив и тоа подлегна на моќта на парите.
Последните три години новата власт која едвај со помош на меѓународната дојде на власт, не се истакна со она што го ветуваше. Туку напротив ги користеше методите на Груевски како да остане на власт.
Се чини ништо не се смени во нашата политичка практика.
Изборите во ова пандемиска криза се вистинска непознаница и оваа власт ги поткупува луѓето со државни средства. Човек нема за кого да гласа се е испомешана десницата се обидува со левичарски идеи а левицата со десничарски методи и идеологија. Кај албанските гласачи ништо ново гола осем борба за власт со стари методи.
Изборите се сосема неизвесни и нивниот исход.
Во Србија минатата недела на изборите остана се по старо. Ке остане ли така и кај нас. Малите партии се виде дека немаат шанса во борбата на поголемите партии каде моделот на избори ги форсира големите.

По три дена и помитати по три нови круга кокошките се договорија...

По три дена и помитати по три нови круга кокошките се договорија...

Кокошките се договорија да протрчаат уште два три круга.

Кокошките се договорија да протрчаат уште два три круга.

Корона страв

Корона страв.
Овие три месеци ние постарите/повозрасните го изедовме стравот. Под притисок на медиумите се исплашивме дури и од најмалато закашлување или течење на нос. Медиумите нашите и светските здравствени работници кои се стручни за епидемии/пандемии не преплашија и не напикаа во нашите домови - демек ептен многу се загрижени за нашето здравја. Ваков пропаганден страв светот го чини во пад на економијата и промена на начинот на нашето живеење. Ни се сервира дека треба да ги избегнуваме нашите најмили нашите наследници кои демек се тајна закана по нашето здравје.

Десет години поминаа ...

Десет години поминаа ... 

Креатиивен филмски сон. Автобус.

Креатиивен филмски сон. Автобус.
Се наоѓам во моето родно село кај дедо и баба. Дојдов на кратко да ги видам. Требаше да си одам назад во Скопје со автобус. Ја прашувам бабами во колку сат е последниот автобус за Куманово. Таа гледајки во прозорот кој гледа према црквата и патот за накај чесмата ми вели дека последниот автобус тргнува во 6 саат поручек. Гледам на стариот часовник на зидот дека имам само уште три минути да се спремам за да стигнам за авотбусот кој ке дојде тука за неколку минути. Во тој момент неможам да ги најдам моите обувки кои ги носев, како некој да ги сокрил. Бркам во џебот гледам дека имам едвај пари за автобуска карта. Во последен момент ги наоѓам обувките и се стрчувам на малата капија каде автобусот само што не пристигна.
Автобусот пристигна. Тоа е еден автобус како оној од филмот “Ко то тамо пева“... Стар преправен автобус од некогашен камион Се качувам по скалите накај шоферот кој е еден постар чикица. Гледам долу некакви пари и му велам дека веројатно му испаднале пари и му ги подавам. Тој застана и погледна и почна да собира се што му испаднало тука на скалите. Примиетив на крајот дека имаше и некаков чај од некоја тревка. Го прашувам зошто ти е чајот. Ми вели дека попат застанува да се напие чај. Му велам дека кај една баба тука во селото има многу видови чај. Да застане кај неа и да побараме чај. Ме послуша и јас се стрчав кај бабичката и и велам да ми подаде од чајот од липа кој јас и го набрав пред некој ден. Таа се симна во подрумот да ми даде од чајот, но се задржа долго. Шоферот бееше нестрплив. Појдов да видам што прави. Гледам дека во едни бисаги наполнила чај од десетина различни тревки и ми го подава. Се качувам во автобусот со новите чаеви и подавајки му ги на шферот му велам - кога ке отидеш сега во пензија за да не бидеш сам побарај ја бабичката за жена, таа е многу добра особа. Ке живеете среќно со твојата пензија и со нејзината ведрина. Гледам дека шоферот е во некаков грч како да го боли стомакот и му велам - би било добро да ставиш нешто на стомакот, некаква крпа. Едно дете од позади се снајде на брзина и му даде крпа на шоферот која тој ја стави на стомакот. Веднаш му беше подобро и тој тргна да вози.