Измени.
|
Денеска се навршуваат 45 години од катастрофалниот земјотрес во Скопје ... оној последниот ... постот е во знак на сеќавање на 1070-те загинати граѓани во рушевините на земјотресот ... и огромната девастација на Скоје - кое беше обновено, со огромна помош на ЈУ федерацијата и солидарната помош од целиот свет ... затоа секојпат се срамувам за скромните средства кои кои градот Скоје ги донира при слични такви несреќи во светот ... како да некои сакаат да заборат на пружената рака ... Во продолжение е напис кој изворно е пишан на 26 Јули, 2006 ... каде давам пресек на земјотресот и ја раскажувам мојата приказна за земјотресот ... |
Мене лично како 8-иполгодишно дете - земјотресот ме дочека во родното село кај дедоми - каде бев на летен распуст заедно со сестрами - двеиполгодини постара од мене.
Никој не се секираше во тие моменти за имотот - сите чекаа абер за блиските кои беа таму. Телефоните не работеа иако во тоа време беа реткост за да се јави мајками и пушти абер дека е жива... Не се сеќавам како но аберот дека е жива и здрава - брзо стигна - пратен по некој кој доаѓаше од Скопје.
Се спиеше на отворено - сеуште немаше доволен број на шатори. Спиевме на едниот дел од Партизанска - кој уствари беше ливада - тука порсно ни беше игралиште за фудбал. Спиењето и не беше спиење - земјата нон стоп се тресеше и бучеше - а очајните луѓе лелекаа по загубените блиски - и онака голи по пижами - никој не се осудуваше да се качи низ рушевините и да фрли низ прозор нешто од облеката која беше потребна. Утрото веќе похрабрите тоа и го правееа - летеа облеки - јоргани душеци јастуци и се што е меко од домовите - заедно со книгите - чиј лет од неколку спрата посебно ми се впиша во меморијата.
2.
3.
4.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
15.
16.
19.
20.
